Acı.

Her duygulandığımda, her dolduğumda kaleme sarılıyorum, bir yavrunun annesinin memesine yumuluşu geliyor aklıma, ama herkesin bir ve aynı cümleyle açıklayabileceği 'zaruri bir ihtiyaç' yönüyle değil de, herkesin farklı cümlelerle açıklayabileceği duygusallık yüklü, daha 'insani' güdüler içeren yönleriyle geliyor ve sanırım kalem ile böyle bir ilişkim var; sığınıyorum, sarılıyorum ona, ve onunla kurtuluyorum.

Kurtuluşum.

Yine, zaruri bir ihtiyacın giderilmesiyle ulaşılacak bir kurtuluş değil, bahsettiğim. Birazdan yatağıma yattığımda iki saat huzursuzca iki yana dönüp durmaktan, yatakta geçen her dakikanın ölümünden kurtuluşum, gözümü kapadığımda önüme siyah bir perdenin gelmesini engelleyecek olandan kurtuluşum. Ama şimdi... Bu sefer nasıl kurtulacağım, bilmiyorum. Hah şimdi de asa oldu kalemim, büyülü bir söz bekliyor sanırım benden, evet öyle sanki. Ne yapmam lâzım, anlamlı anlamsız düşüncelerin arasında dolaştığı o büyük huzursuzluk dumanını dağıtmam için? Belki de sözler vermeliyim kendime, geçmişte açılan yaralar var evet, gelecekte başka bir yara açılmasın da.

Evet bu yardımcı olabilir; bir dahakine dikkat edeceğim, izin vermeyeceğim olanların bir daha olmasına. Ama tamir eder mi ki? Üç, dört fincan sıcak kahve getirir bana, yanında üç, dört güler yüz, fincanların üzerinde ojeli iki el daha... Ama o gece, fincanda yarım kalmış, soğuk ve koyu kahve, hiç var olmamış olamaz... Gitmiştir artık.

Başkası, başkaları gelir, ama sen hala o gideni gözlersin, o başkaları kalır, sonra belki kendiliğinden gider onlar; onları uğurlarsın, güler yüzle ve güzel hatıralarla... Harika, sözünü tuttun! Ama sen hala birisi için "belki gelir..." derken buldun kendini? Gözlerin pencereden dışarı bakıyor olacak halâ, düşüneceksin onu, onu son hatırladığın haliyle yolda yürürken , göreceksin... düşüneceksin, kafanda, ama gerçekte, gözünün önündeymiş gibi.. Bir başkası gelecek sonra kapıdan, sana gülümseyerek, girecek içeri.. sen de güleceksin, içtenlikle tabii. "Hoşgeldi! Tuttum sözümü. Artık kırılan kalp yok." Ama o sırada "keşke o... gitmeseydi..."

Büyülü bir dünya değil bizimkisi. O gelmeden, kurtulamayacağım...

Neden?

Bilemiyorsun, bazen...

Yaptığımız, hatta yapmadığımız her eylemin, her davranışın nedeni olması gerektiği öğretilmiş bize, en azından başkalarının anlayabileceği türden nedenler. Çünkü "Neden istemiyorsun?" diye soracaklar sana, "Neden isteyeyim?" demen ukalâ ve terbiyesiz kaçacak, ayıplanacaksın, "Bugün neden böylesin?" dedikleri zaman "Neden olmayayım ki?" dediğinde hor görüleceksin, "dengesiz, güvenilmez, nevrotik" gibi sıfatlarla anılacak, 'kendini ne zannettiğin', 'hergün hergün saçmasapan triplerde olduğun', 'biraz toplum hayatına alışman gerektiğin' konuşulacak. Yaşamın zorlaşacak, insan dünyası gitgide dar gelecek.

Oysa, sadece yaşamak, benim nedenim..

Beynimizin her şeyi anlayacak, anlasa bile anlamdıracak donanımı yok iken, insanın kendisinden bunları adlandırması mı bekleniyor yani? Kimse bilmek zorunda değil, ben de değilim. Nedenleri sonuçtan yaratan tipler, karışmayın bana... Belki özelimdir, başkayımdır, belki değilimdir de ileride anlayacağım başka şeyler vardır... Şu bir gerçek ki benim (senin) algılarım (algıların), gördüğümü-duyduğumu yorumlayışım ve sessizliğimin dünyası, seninkinden, onunkinden, dünyadaki 7 milyar insandan kesin olarak farklı.

Çok fazla ödev, çok ağır yük altında bırakılmıyor muyuz sizce de? (Öyle ki başkalarının, yani ruşen amcanın oğlu sedatın yükleri hatırlatılarak onların bile bize yüklendiği oluyor bazen!) İnsanlarla, yakınlarınla, tanıdıklarınla, akrabalarınla hep konuş, muhabbette ol, her daim güler yüzlü ol, insanlarla iyi ilişkiler içinde olmaya, herkesin kurduğu şekilde bir bağ, bir ilişki kurmaya programlan... Lüzumsuz. "-E ama sever seni insanlar, hep konuşurlar, başkalarına tanıtırlar, senden söz ederler seni iyi anarlar, ararlar çağırırlar..." Yok kalsın. Tabii insanı mutlaka mutlu kılar her gün yüzler görmek, sohbet etmek, toplumun geneliyle aynı dili konuşmak, ortak bir mizah yaratmak, maddi-manevi çıkar söz konusuysa ismini bildiğin herkes tarafından iyi anılmak, bir akşam tanımadığın bir kadınla öpüşmek, herkesin gittiği konserlere gitmek... Sıkılsan da, yaşatır seni, fark etmez. İşe karışmadan önce içinden gelip gelmediği çok önemli değil, iş sırasında ve neticesinde gördüğün muamele hoştur zira... Hem ilgini çeken bir unsur mutlaka bulur insan, sonuçta insan yaşamının önemli bir kesitini barındırır bunlar, şahit de oldum çokça: Tarzıma zıt insanlarla, zıt mekânlarda çok birlikte oldum, alışık olduğuma zıt konularda çok konuştum, eve çok kez mutlu dönerek... Ve yastığa kafamı koyduğumda mutlu uyuyarak...

Ama ya, öyle ya da böyle mutluluğu seçmek istemiyorsam... İntihar etmeyi düşünmeyi, mutluluğa tercih ediyorsam... "Salak mısın?" Hayır, salak sensin! Onun da bir çeşit mutluluk olmadığını kim söyledi, mutluluk olmasa bile yaşanması tercih edilecek bir deneyim olduğunu... Nereden biliyorsun, "MUTLU OLMA ŞANSININ OLMAMASININ", milyarlarca mutluluk hormonu verilse, değişilmez olduğunu...

Ya da salak benim, yoldan geçen bir adamın yüz ifadesi beni hüzünlendirdiği için, o adamın beni öldürmek isteyip istemediği, insanlara eziyet edip etmediği, içi kötülük dolu bir adam olup olmadığı umrumda olmadan...

Salaklık güzel şey.
(bence.)

Tema:

Havada, boşlukta duruyorum. Bedenim yüzlerce ipe bağlanmış durumda, fakat hiçbir ip beni başladığı noktaya çekemiyor, yüzlerce ipin bileşke kuvveti sıfır, biraz sarsmaktan başka bana hiçbir hareket kazandırmıyorlar. Ve bu durumu daha da kötü kılan bir şey var, bu durumun özünde, bu durumun nedeni belki de: İplerin beni kendiliğinden mi çekip götürecek bir yere, yoksa ben mi gitmek için bir nokta, çekmesi için bir ip seçmeliyim, bunu kestiremiyorum, bilmiyorum. Bundan daha kötüsü, bunların metodu, yolu yordamı nedir, nasıl olacak, nasıl gerçekleştireceğim, bilmiyorum… Havada boğuluyorum...

Zamana bırakmak mı? Zamana nasıl bırakılır, bilmiyorum ki. Ben suda bekletilecek bir sebze değilim, birkaç gün sonra meyvesini vereceği bilinen bir ağaç da değilim, İNSANIM, ben. Benim formülüm bulunmamış, matematiğim yok, iki kapılı bir sonsuzlukta yaşıyorum, bilinmezliklerle doluyum, bilinenlerim bile bilinmezliklerle dolu, iki çarpı ikinin dört edip etmediğini hâlâ bilmiyor ki insanlık… Belki de beni rahatlatacak şey budur evet, insan mühendisliğinin var olmaması… Her şeyi bilecek varlığın bir ilahi varlık, bir tanrı oluşu, belki de bir insanın (*En azından ben değilim o) olacağı, kim bilir.

Tek bildiğim, değil de; tek gerçek, sonsuzluğun sonunda açılacak o ikinci kapı… Sabahattin Ali, Kürk Mantolu Madonnası’nda, bir kitabı okurken geçen iki saatin ömrümün birçok senelerinden daha dolu, daha ehemmiyetli olduğunu fark edince insan hayatının ürkütücü hiçliğini düşünür ve yeis içinde kalırdım, demiş. Ben ise şu anda bu yazıyı yazar iken ve yazmama sebep olan ruh halimi ve durumumu düşünürken korkunç bir haz duyuyorum. Çünkü dünyanın ve insan hayatının sonsuz boyutu olduğunu biliyorum, dünya üzerindeki on farklı yerin fotoğraflarına ve bir yerin değişik açılardan çekilmiş fotoğraflarına bakıp, kapılmadığım fakat varlığının farkında olduğum o sonsuz duyguya ve insana dair onlarca ve keşfedilmemiş binlerce ayrıntıyı düşünüyorum, anlatılmamış hikâyeler duyuyorum, ateş yakan Amazon yerlisini görüyorum,  insan hayatının ürkütücü büyüklüğünü hissediyorum… Tanrısı olduğumuz ve bırakın havaya kaldırmayı, yerinden zor oynattığımız kendi dünyamızın içinde ve dışında olan milyonlarca, milyarlarca dünyayı, onlarla iç içe geçmiş evrenleri hissediyorum… Sonsuzluk bitecek elbet, açılacak o ikinci kapı. Ve ben o ikinci kapıyı açmadan önce, sonsuzlukta daha hızlı ve daha çok dolaşmak istiyorum, “Varım öyleyse Yaşıyorum” diyen biri olarak “var”ın içini daha çok doldurup, daha çok yaşayarak…

Sev Kendini...

Hayır, bloga reklam almadım (sanki kitleler peşimden koşuyor, cool bi giriş yapacaz diye ne artistlikler peşindeyiz). “Aman kendine dikkat et, kolestrolünü, kan şekerini senede iki kez ölçtür, kalbini sev damarlarını tıkama” falan da demeyeceğim. Elbette bunları da diyorum aslında ama bu yazıyı bunun için yazmıyorum. Daha da önemli olanlardan bahsedeceğim. Hani hayatımızdaki her şey sağlığın, yani (1)’in yanındaki sıfırlar ya, bana göre sağlığın öncesinde gelen  (1)’den: İnsanın kendisini, kendi benliğini sevip onu korumasından. Büyük bir deliğin içinden bir ateşin yükselip seni sarmalamasından nasıl korunacağından bahsedeceğim.

Yaşamak zor, hayat zor. Türlü zorlukları var hayatın; kısıtlı maddi imkânlarla hayat sürmek zorunda kalmak, sefalet içinde ve eşitsizliklerin olduğu bir toplumda yaşamak , ailesel problemler, hoşlanılan kişinin pas vermemesi, ve bu tarz başlıklarda toparlayabileceğimiz fakat binlerce yönü olan değişik zorluklar. Ama senin de tahmin edeceğin gibi okuyan insan, ben “başka” zorluklardan bahsedeceğim.  Yukarıda sıraladığım zorlukları çek veya çekme, senin her zaman yaşayacağın zorluklar bu başka zorluklar. Bunları sen gayet iyi anladın, hepimizin yaşadığı zorluklar…  Hayatı anlamlandırmaya çalışmak, bu yolda giderken yolun sonsuz olduğunu fark etmek fakat buna rağmen yolda yürümeye devam etmek (ki biliyorsun ki o yola adım attın mı bir daha geri adım atamıyor veya duramıyorsun). Sorgulamak, hayatı sorgulamak, belki de hiçbir zaman hiçbir cevabın bizi tatmin etmeyeceği kadar “aşırı” sorgulamak. Etraftaki insanların bir saniye bile dikkat etmediği, gördüklerinde arkalarını dönüp gittikleri sıradan bir durum veya olaya, saatlerce kafa yormak…

Zor… Zor da olacak her zaman lakin çoğumuz memnunuz bu zorlukları yaşamaktan. Fakat bir zorluk var ki, bana göre insanı yaşarken öldürüyor ve hayatta hiçbir şeyden keyif alınmamasına neden oluyor. Diğer “başka” zorluklardaki gibi yapıcı değil, yıkıcı bir savaş yaşatıyor bünyemizde.

Her şeyin güzel ve hayal ettiğimiz gibi gittiği o en mutlu olacağımız anlarda bile bir şekilde önde bulunup o “en”i kısıtlıyor ve o an bittikten sonra o “an”ı düşünmek yerine orada önde bulunanı düşünüyoruz, carpe diem sadece entelektüel sohbetlerin içinde kalıyor.  Bazen de o “an”ları başlamadan bitiriyor, içimizdeki ahlâk, kültür, adına ne derseniz deyin bize mani oluyor ve kendimizi düşünce suçundan dolayı cezalandırıyoruz resmen. Sorguladığımız hayat olsa ne güzel, biz kendi aklımıza gelen şeyi sorguluyoruz, “Bu benim aklıma nasıl gelir, ben bunu nasıl düşünürüm, ben böyle biri değilim!” diyoruz, biliyoruz öyle olmadığını! Yaşanan depremlerden, sel felaketlerinden ve insana ve doğal çevreye zarar veren daha birçok doğa olayından sonra dünya sizce “Ben nasıl izin veririm bu kadar yıkıma, nasıl bir dünyayım ben!” diyor mu? Demiyor, çünkü içinde yaşadığı ne varsa doğal sonuçların, determinist yaklaşımla “olması gerekenin” ve çevrenin(insanın), kendisinde oluşturduğu doğal değişimlerin yansıması. Eğer dünya, yapısında olanları ve yaşattıklarını engellemeye çalışsaydı zaten dünya olmazdı, doğa diye bir olgu bulunmazdı.

Demeyelim biz de öyle, boşverin. Zaten devlet, aile, toplum tarafından sürekli kısıtlanıyoruz, “şöyle biri oldurulmamaya” çalışılıyoruz. Ahlâk adı altında, kimi zaman “günahtır deme öyle” diye ağzımızı açmaktan bile mahrum bırakılıyoruz. İzin verelim; içimizden ne geçiyorsa, geçsinler… Kendi benliğimizin içinde ve hayallerimizde neden önemli olsun ki kim olduğumuz, dış dünyadaki değerlerimizi ne kadar koruduğumuz ve o dünyaya ayak uydurup uydurmadığımız? İçimizden geçenden, aklımıza gelenden korkmayalım, rahatsız etmesin bizi hiçbir düşünce, hiçbir düşünsel ve hayali güdü. Onlardan bir zarar gelmez, olsa olsa somut dünyada hiçbir zaman olamayacağımız kadar ÖZGÜR oluruz, kötü mü! Başkalarını rahatsız etmeden, onların özgürlüğünü kısıtlama gereği duymadan kazanacağımız gerçek bir özgürlük…

Bir kereliğine; inancınıza göre günah, ahlaksızlık, ayıp, gerçek hayatınızda yapmak istemeyeceğiniz ve günlük hayattaki değerlerinize-inançlarınıza ters düşen şeyler olduğunu umursamayın aklınıza gelenlerin. Bir kereliğine kabul edin onları, ateş olmayan yerden duman çıkmayacağı gibi; benliğinizin, beyninizin önüne koyduğu görüntü de yok yere gelmemiştir ve içinde mutlaka size ait bir anının, bir duygunun veya bir isteğin izi vardır. Dünyaya bir kez gelen insan, kısıtlamaların ve duygu-düşünce-aykırılık engelleyici mekanizmaların altında zaten yaşıyor, bırakın içinde sadece sizin dünyanızın olduğu dünyanızda biraz dolaşın, size karışan ve sizin karıştığınız kimsenin olmadığı Ben Dünyası’nda istediğinizi yaşayın. Bir kereliğine bunu yapın, sonrasında insanlığa bugüne kadar dayatılmış olan tüm insan portrelerinden, sevaplardan, günahlardan, sizi anlayamayanların yarattığı ahlaktan, kısacası bütün sorumluluklardan sıyrılıp; insan olmanın yegâne sorumluluğunun “hatalarla, arayışlarla, bazen kimse gibi olmayıp herkesin kabul ettiğinin tersi gibi düşünmekle geçen,  özgürlüğün her zerresini benliğinizde yaşama hakkına sahip olduğunuz bir hayat yaşamak” olduğunu anlayacak , ve “iç güzelliğiniz” dışınıza, yani; dış dünyadaki size yansıyacaktır. Hayat, aynaya ve günlüğünüze baktığınızda kendinizi mükemmel hissettiğiniz ve artık mutluluğu çokça ve “en”ce yaşayabildiğiniz bir yer olacaktır.

Sevin kendinizi, hem insanları sevmenin yolu da insanın önce kendisini sevmesinden geçer. Empatinin temelinde diğer insanların da “ben gibi” olduğunu kavramak yatmıyor muydu? İnsanların kusurlarını önemsememek, hatalarını affetmek – hatta affetmek diyemeyeceğimiz kadar, hata denilen şeyin olağan olduğunu kabul etmek -, farklılık ve aykırılıklarına saygı gösterip onların düşüncelerine önem vererek kırıcı olmayıp onlarla düzgün bir iletişim kurmak için öncelikle saygı göstereceğimizin ve etkileşime gireceğimizin “ne” olduğunu bilmek ve onu sevmemiz gerekmez mi?

Sevin benliğinizi, sevin içinizi. İçinizde sürekli bir şeyler kurcalayan, sizi düşünce deryalarında gezdiren ve o deryaya istenciniz dışında sürekli bir şeyler sokan o yaratık, iki-üç yaşlarında tatlı bir çocuk aslında. Mutlu edin onu, bırakın büyük bir hevesle, kocaman bir iştahla kurcalasın kabloları; yaratsın, şekillendirsin, değiştirip değişik gözlerle baksın, öğrensin. Gülsün… 

Kimsin Sen?

Kimsin sen?

Kim olduğun aynaya baktığında gördüğün değildir hiçbir zaman. Onlarca felsefe kitabı okuyarak, kendi içinde yüzlerce kez muhakeme yaparak varacağın nokta da değilsindir sen.

Olmak istediğin gibi biri olsan, o da değilsin. O zaman bu soruya vermiş olacağın yanıt, filmlerde izlediğin karizmatik aktörlerin ağzından olur. Yani, sana sorduklarında. Sen kendine sorduğunda ise o cevap yanlıştır ve sen o cevabın bulunduğu şıkkın üzerini çizersin. Sınavı verdiğinde işaretlediğin şıkkın o olmasına rağmen.

Sen, kimsede gizli değilsin de. Hiçkimsenin varlığı seni açıklayamaz.
Sorunun cevabını bilecek tek kişi sensin. Ama bulamayacaksın asla onu. Doğal değilsin çünkü, yaradılışında var. Yaradılışında olmasa bile insanlığın yarattığı kültürün bir sonucu olarak var. Bugün olduğunla yarın olmayacaksın, istediğin kadar bırak kendini, hayatında her şey güzel gidiyorken kalbin sana itiraf ediyor olacak esasında "her şeyin" güzel olmadığını, çatlak bir ses gibi. Beynin sorunun doğru cevabını bulduğunda aynı anda yanlışa dönecek doğru. Sinirlenme, asla doğru cevabı bulamayacaksın, kendin bile aynada gözlerinin içine baktığında anlayamazsın nasıl biri olduğunu, rahatla.

Kendin söyle: Sen sığabilir misin sen'e?
Bak bir hayata. Sevdiğin insanlara bak bir tarafta, farklı farklı. Diğer tarafta korktuğun, çekindiğin insanlara bak. Hepsinden de var değil mi; okulda, sokakta, ailende. Çıkar cebinden cep telefonunu, sırasıyla ara rehberindeki herkersi. Farklı insanlarla konuşurken, sesin hiç öncekinin aynısı çıkmadı değil mi?

Havaya bak bir. Puslu bir hava, kara bulutlar. Hemen altında aynı renkte kapalılığı simgeleyen birbiri ardına gelen çatılar, apartmanların çatıları. Nasıl hissediyorsun, aklında ne var, ne yapmak istiyorsun? Hemen güneşli ve cıvıl cıvıl bir havada masmavi denizi seyrettiğin günü hatırla. Nasıldı, nasıldın? Peki ya o gün ormanda ağaçların arasında yavaş yavaş tek başına yürürkenki ruh halin? İnandığın şeyler, başarabileceğini sandıkların, hayata bakış açın? O gün de bugün gibi miydi?

Şimdi bir daha söyle: Mümkün müdür bu dünyada, seni bir çerçeveye koyup duvara asmak?

Sen, kötüsün. Sen, iyisin, bugün bilgeysen yarın hiçbir şeysin. Bugün adaletliyken, yarın acımasızsın. İnsanları yok yere öldürmüş olsan da sen, sen içinde kötülüklerin en büyüğünü barındıran olsan da, annen yine gelip bağrına basar seni, herkes ilk gördüğü yerde öldürürken. Sen bir melek olsan, en büyük saflığınla gülümsesen, kollarını herkesi her şeyi arasına sığdırabilecek kadar açsan, arasındakileri ısıtacak kadar sıcak olsan bile biri gelir seni arkandan iter, sana ve senin iyiliğine, saflığına sığınmış insanların üzerine düşersin, olan onlara olur.

Çünkü sen; dünyasın.

Siyah Gri Beyaz

"Dans neden güzeldi?

Çünkü dans, özgürlüksüz bir harekettir. Çünkü dansın temel anlamı tümüyle estetik bağımlılığında, ideal özgürlüksüzlüğünde yatar."

Yukarıdaki bu cümle Zamyatin'in "Biz" isimli kitabında geçiyor, cümleyi kuran D-503.

Acaba haklı mı?

D-503'ten bahsedeyim size biraz. D-503, 26.yüzyılda uzun ve sancılı bir süreç sonucu kurulan tek devletli "modern" dünyanın bir "sayı"sı. D-503, aynı saatlerde uyumak, aynı saatlerde uyumak, aynı saatlerde yürümek(yürümek onun tek zorunlu ihtiyaç dışı aktivitesi), belirli saatlerde belirlenmiş kişilerle belli bir süre içinde sevişmek zorunda kalan biri. Devletinin ona dayattığı ideolojinin çerçevesinden dışarı çıkamıyor, aykırı bir şey düşünemiyor. Tıpkı yaşadığı dünyadaki diğer tüm "sayı" yurttaşlar gibi, bir makinenin çarklarından biri. Robot. Mekanik. Aynı.

D-503, çok mutluydu.
Acaba haklı mıydı?

Öyle iki soru ki, ikisini de aynı mantığa dayandırarak cevap verebilirsiniz. Öyle iki soru ki, verdiğiniz iki cevap çelişebilir ve her ikisinde de yanlış cevap vermiş sayılmazsınız.

Kesin çizgiler... Ah o kesin çizgiler... (değineceğim)

Yazının başında sorduğum sorulara gelirsek, hayır şimdi onları ben cevaplamayacağım. "Adam haklı beyler" demek dışında, insan hakkında yapılan her haklılık değerlendirmesi absürd bir şey bence. Sana göre odur, bana göre odurdan öte çok daha kapsamlı bu. Mutluluğu tartışıyoruz değil mi? Mutluluğu ben nasıl anlıyorum mesela, orda yaşayan o gözle bakan sen neyle mutlu oluyorsun? Ordaki insan mutlu olduğunda ne hissediyor, sen ne hissediyorsun? Mutluluğun kaç değişik tanımı var, hadi biz tartışıp genel bir tanımda anlaştık diyelim, peki yapılmayan ve yapılmayacak olan tanımlar hakkında ne demeli? Mutsuzluktan mutluluk çıkaran, kendilerini mutlu edecek şeyin aslında mutsuz ettiği insanlar peki, onları işin içine katmayacak mıyız, düşünce deryasına kendi iç gözümüzün teleskobuyla mı bakacağız? Hayır, ben gözümü teleskoptan çekerek bakacağım bu yazıda. Herkesin bakınca aynı göreceği şekilde.

Ah o kesin çizgiler... (değiniyorum) Bu böyledir, şu şöyledirler, doğrusu budurlar... Bu budurlar... Siyah, gri ve beyaz renklerinden sadece ikisini tanıyor olmak... Tüm bunların toplumsal ilişkileri bozup fanatizmi körüklemelerini geçtim, insanın ufkunu köreltiyor bunlar, bunlar; insanın sonsuzluğa giden düşünce kıvrımlarını ortadan kesip, insanın doğasında irrasyonellik yaratıyor adeta...

Hadi bizim D-503ü konuşalım biraz. D-503 "Biz"'de, bulduğu her fırsatta kendisinin ve diğer tüm "sayı"ların mutluluğundan bahsediyordu. Mutlu ve yaşamından memnun olduğunu sürekli söyleme ihtiyacı hissedenler neden söylesinler ki, günlük yazan insan sayfalara yalan yazar mı? Basbaya mutluydu işte. Zorunlu kılınan, belli değerler kendisine kabul ettirilmiş ve bu "kabul ettirilmiş"leri kabul etmiş, ve o değerlere tüm varlığıyla sahip çıkmaktan zevk alan bir insan neden mutlu olmasın ki?

Mutlusun, yaşadığın her saniye her an. Kurallara sadık kalmaktan büyük bir zevk duyuyorsun. Kendi inanışların ve doğrularınla (her ne kadar bunlar empoze edilmiş olsalar da, onların senin için doğru olduğu bilgisiyle yaşamaktasın) hayatına devam ediyorsun, onları koruyarak, onları hayatında yaşayarak. Olan biteni sorgulamıyorsun çünkü sen zaten olandan memnunsun, neden sorgulayasın ki?
Bu mutluluğu düşün, yanında aşk yok, isyan yok, kavga yok, çelişki yok, serbestlik yok. Kuralsın, kalıpsın. "Ne denilirse o"sun. Ama "o" olmak ve herkesle aynı olmak kadar mutlu eden bir şey yok bu dünyada seni. Her sabah uykundan yüzün gülerek uyanıyorsun, şükrediyorsun.

Bu siyah.

Özgürlük, özgürlük diyoruz. Sonsuz özgürlük diyoruz, devletten nefret ediyoruz, çünkü devlet bir zor aracı ve bizi bir makinanın çarkları yapmak istiyor, özgürlüğümüzü kısıtlıyor. Kuralsız yaşamak istiyoruz. Anarşizm diyoruz. Ne gerek var ki kalıplara, sınırlamalara, herkes istediği gibi istediğiyle sevişebilsin diyoruz. Tüm hükümetlere ve "zor" devletlere lanet ediyoruz, hepsinin canı cehenneme, evet! Bizi köleleştirmeye çalışıyorlar, tek tip yapmak istiyorlar. Bir düşünsenize; bizi denetleyen, bizi yasaklayan, sonsuzluığumuzu basit bir alana indigeyen bir yapı, bir sebep yok. Özgürüz, her şeyde özgürüz.

Bu beyaz.

Beyaz kulağa güzel geliyor... Ama bir düşünün. Kuralın, devletin, biraz "zor"un olmadığı bir yerde beyazın yolu karanlığa çıkmaz mı? Yaşam "beyaz" olsa okul koridorlarında gizlice sigara içmenin tadına varamayacak mıydık, arkadaşımızla geceleyin bir "yasaklı bölge"ye girdikten sonra gardiyanlar tarafından farkedilip kahkaha ata ata can havliyle kaçamayacak mıydık dışarı, ertesi gün arkadaşlarımıza bunu ballandıra ballandıra anlatamayacak mıydık?  "Arındırılmış" insan değil mi bu, sonsuzluk yeter mi bu insana? Kendi sonsuzluğundan çıkıp, başka bir sonsuzu işgal etmez mi?
Bir düşünsenize, V for Vendetta'daki devrimden sonra, ne başladı? Ne oldu, ne olabilirdi?

Hooop siyaha boyadık. Mutlu, yaşamaktan mutlu ama sorgusuz. Ben siyahı anlatırken o tablodan iğrenen hepiniz siyahta çok mutlu olacaktınız, orayı çok sevecektiniz. Orada okusaydınız ne iğrenmesi bu, asıl sen kendinden iğren! diyecek kadar benimseyecektiniz siyahı. Ama siz bunları siyahtan okurken hepiniz aynı şeyi anlayacaktınız yazıdan, ben size "Mutluluğun resmini çizin!" dediğimde elime bir resmin yüzlerce binlerce kopyası gelecekti sadece. Güneşe baktığınızda, sadece güneşi görecektiniz. "Siz beni kovmuyorsunuz, ben istifa ediyorum" diyemeyecektiniz, çünkü siyahın sözlüğünde "ben" diye bir sözcük olmayacaktı.

Ne siyah, ne beyaz. İnsan gridir. Yaşam gridir. Gri bizim ruhumuzken, neden küstüğümüz insanı affetmemekte direniriz? Neden biz zenginleşirken, başkasının fakirleşmesini izleriz gözümüzle, neden? Sosyalistken neden kapitalist öğelerin her lafı geçtiğinde "kahrolsun"dan başka bir şey demeyiz, kapitalistken neden işçiler bizim için bir kum torbasından farksız olur? Galatasaraylıyken neden Fenerbahçelisine söveriz? Bugün birinin "başına bir şey gelirse ona sahip çıkacak dostu" iken, yarın neden ondan nefret ederiz? Nasıl olur da "aşk evliliği mi mantık evliliği mi?" diye sorar, cevabının ve sonucun iki seçenekten oluştuğunu düşünürüz, ne saçma!

Evet, dans özgürlüksüz olduğu için güzel. Özgürlüksüzlüğün içinde sonsuz özgürlük yaratabildiğimiz için güzel. Hayat, karanlık bir tünelde el feneriyle ışık tuttuğumuz, parlak aydınlıktaki güneşe bakarken gözümüz ağrıdığında gözümüzü elimizle örtebildiğimiz için güzel. Siyahla beyazın karışımından dans doğduğu için gri güzel.

İki İstanbul

Ankara'da hava çok soğuk bu gece,
Dört duvarın ikisinden giriyor soğuklar boğazıma
Ve sen, güneşli bir yaz günü kadar uzaktasın şimdi bana
Belki bir bulutsun.
Uzaktasın, yaklaşabiliyorum, ama dokunamıyorum,
sanırım rüyadan uyandım..
Yeniden uyumak istiyorum.
Ya eğer sen İstanbul'san, bugün bana uzakta, yarın yakındaysan..
Hala olduğun yerdeysen, dünya sürdükçe sonsuza kadar olduğun yerde olacaksan
Eğer İstanbul'san, İstanbul tüm sıcaklığıyla içine çeksin beni
Işıklar şehirden eksik olmasın,
İstanbul'u yaşadığım yerlerden geçerken,
Anılar fısıldasın, gelecek sır versin
Sonra dört bir yanına yeniden surlar inşa edilsin istanbul'un
İstanbul olayım birden...
Dünya yok olana kadar, aynı yerde
İki istanbul arası vapurlar, dünya yok olana kadar sefer yapsınlar..
Dünya yok olana kadar her sabah atılan her ekmek parçasını havada kapsın martılar, iştahla.
Bir de surlar inşa etmiştik değil mi İstanbul'a?
İşte o surların içinde, İstanbul'un iki yanı da olsun..
Çünkü İstanbul'u İstanbul yapan, iki İstanbul'dur...

Blog Yaz Dedim Sana

Yazımın son cümlesi bana "blog yaz" diye haykırmış. Ben de yazmaya karar verdim, çok kesin ve ikna edici bir dille söylemiş, karar verirken düşünmedim bile :) Kalemim beni gaza getirmiş resmen. Yazı, ne inanılmaz bir sanat değil mi? İnsanın kendi sanatı, kendisini etkiliyor. Etkilemek ne hoş bir duygu değil mi? Öyleyse ben biraz daha etkilenmeyi seçtim :)